Siedziba Bractwa św. Jerzego, skupiającego wybitnych przedstawicieli patrycjatu gdańskiego, powstała w latach 1487-94. Dwór wzniesiono w sąsiedztwie gotyckiej Bramy Długoulicznej. Jego budowniczym był Hans Glotau. W 1556 r. obiekt wzbogacony został o hełm z charakterystyczną figurą św. Jerzego. Pod koniec XVI w. miała miejsce przebudowa budynku, w toku której powiększono niewielkie ostrołukowe okna.

W 1798 r. Bractwo św. Jerzego zostało rozwiązane, a jego siedzibę przejął zarząd miejski. Na początku XIX w. w przyziemiu dworu umieszczono odwach wojskowy, na piętrze zaś Prowincjonalną Szkołę Sztuk Pięknych. Pod koniec XIX w. rozpoczęto prace nad przywróceniem budynkowi dawnego wyglądu – odnowiono narożne wieżyczki i zwieńczono je namiotowymi daszkami, zamontowano kopię zdjętej wcześniej figury św. Jerzego, przywrócono ceglaną elewację. W latach 1950-53 budynek odrestaurowano po zniszczeniach wojennych.

Dwór Bractwa św. Jerzego jest znakomitym przykładem świeckiej architektury późnogotyckiej. To dwukondygnacyjna budowla wzniesiona na planie kwadratu i przekryta dachem namiotowym. Wieńcząca ją oktogonalna wieżyczka z latarniowym hełmem zakończona została blaszaną figurą patrona bractwa, św. Jerzego, walczącego ze smokiem. Ceglane elewacje, zwieńczone blankowaniem, zaakcentowane zostały na narożach nadwieszonymi wielobocznymi wieżyczkami z cebulastymi hełmami.

Zasadnicze podziały elewacyjne tworzą profilowane lizeny czterech dwułucznych ślepych arkad, biegnących przez obie kondygnacje. Między arkadami osadzone zostały wysokie dziewięciopolowe okna, przydające budynkowi elegancji. Najniższa kondygnacja dworu posiada sklepienia kolebkowe, zaś główna sala piętra przekryta jest drewnianym stropem kasetonowym.

Dwór Bractwa św. Jerzego i Złota Brama obecnie są siedzibą Stowarzyszenia Architektów Polskich.

   Powrót