W przeszłości Prakwice były dobrami rycerskimi. W XVII w. należały do rodziny von Prock, która zbudowała tutaj barokowy dwór i folwark. W 1735 r. majątek wraz z wieloma innym okolicznymi wsiami został zakupiony przez Albrehta burgrabiego zu Dohna ze Słobit, przedstawiciela jednego z najznamienitszych arystokratycznych rodów pruskich. W rękach tego rodu majątek pozostał aż do końca II wojny światowej. Rodzina zu Dohna uczyniła z prakwickiego dworu swoją letnią rezydencję, szeroko znaną i chętnie odwiedzaną przez gości. Między innymi gościł tutaj wielokrotnie na polowaniach cesarz Wilhelm II.

Niewiele zachowało się do dzisiaj z dawnej świetności majątku. Z barokowego dworu pozostały tylko przygnębiające resztki ruin. Częściowo przetrwały zabudowania folwarczne oraz w stosunkowo dobrym stanie park. Po przeciwnej stronie drogi położona jest dawna kolonia mieszkalna dla robotników folwarcznych oraz dwa, zwracające uwagę swoją oryginalną architekturą budynki: kuźnia i szkoła.

Szkoła została zbudowana w I ćwierci XIX w. dla dzieci robotników folwarku. Budynek jest parterowy, przykryty dwuspadowym dachem. Wyróżnia się oryginalną oprawą architektoniczną głównego wejścia w postaci przysadzistego kolumnowego podcienia. Podcień charakteryzuje się analogiczną do pobliskiej kuźni formą, nawiązującą do panującego w tym czasie stylu klasycystycznego.

W przeszłości szkoła prawdopodobnie posiadała również podobną do zachowanej w kuźni dekorację elewacji, niestety, współcześnie całkowicie przemurowaną. Budynek aż do lat 80-tych XX w. pełnił rolę szkoły i mieszkania dla nauczyciela, obecnie w części klasowej mieści się świetlica, pozostała natomiast dalej pełni funkcję mieszkalną.

   Powrót