Wieś Mirachowo (gmina Kartuzy, powiat kartuski) od średniowiecza aż do początków XIX w. należała do większych i znaczących miejscowości na Kaszubach. W 1381 r., za czasów panowania zakonu krzyżackiego, mieściło się tutaj wójtostwo. Po przejęciu ziem przez Koronę Polską, w latach 1454-1772, Mirachowo było siedzibą starostwa.

Już w dokumentach z 1565 r. pojawiła się wzmianka o istnieniu we wsi drewnianego dworu, a w lustracji z 1664 r. czytamy: „do tego starostwa nie masz żadnego zamku, jeno dwór drewniany w Mirakowie nad jeziorem zbudowanym, w którym dworze bywały sądy ziemskie tego powiatu szlachty, której niemało jest”. Znajdujemy także opis ówczesnego dworu: „ drzewniany, stary, słaby, z różnemi izbami i pokojami dla przystojnego pomieszkania przysposobionymi, a teraz przez imci pana Starostę restaurowanemi, w którym kapliczka jest katolicka". W 1772 r., po zagarnięciu ziem przez Prusy, majątek stał się pruską domeną. Nowy rząd początkowo utworzył w Mirachowie urząd powiatowy, który jednak już w 1818 r. przeniesiono do Kartuz. Mirachowo utraciło wówczas swoją rangę i stało się zwykłą wsią.

Dwór w Mirachowie został zbudowany pod koniec XVIII w. Budynek jest parterowy, przykryty wysokim dwuspadowym dachem z dwiema owalnymi lukarnami. Wzniesiony jest w drewnianej konstrukcji ryglowej wypełnionej cegłą, z odeskowanymi elewacjami. Skromna, tradycyjna bryła budynku ozdobiona jest usytuowanym od frontu dekoracyjnym gankiem oraz ciekawą, przejętą z europejskich stylów architektonicznych formą lukarn. Do dworu od północy dostawiono oficynę, również zbudowaną w konstrukcji ryglowej wypełnionej cegłą. Murowane pola są malowane na biało, tworząc z ciemnymi ryglami kolorystyczny kontrast. Dwór w Mirachowie jest przykładem skromnego kaszubskiego dworu, osadzonego w tradycji budowlanej regionu.

   Powrót