Używamy cookies i podobnych technologii w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że ciasteczka będą umieszczane w Twoim urządzeniu elektronicznym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

 

Kultura

Wyszukaj w serwisie
 
 
 
 
 
Wrota Pomorza 
 
Kultura 
 
Zabytki 
 
Kategorie zabytków 
 
Budownictwo obronne

Fortyfikacje na Helu

W latach 1931-1935 w rejonie Helu – zgodnie z ówczesnymi trendami fortyfikacyjnymi – rozpoczęto budowę baterii artylerii nabrzeżnej i baterii artylerii przeciwlotniczej. Ich podstawowym zadaniem była ochrona wojennej bazy Polskiej Marynarki Wojennej usytuowana w helskim porcie.

Fot. J. Dąbrowski

Fot. J. Dąbrowski


Najważniejszym ogniwem obrony Helu była bateria im. Heliodora Laskowskiego. Składała się ona z czterech dwukondygnacyjnych schronów konstrukcji żelbetowej, na których ustawiono cztery armaty kalibru 152,4 mm. We wrześniu 1939 roku prowadziły one równorzędną walkę z artylerią pokładową niemieckich pancerników Schleswig-Holstein i Schelsien (po 4 działa 280 mm).


Uzupełnienie obrony przeciwdesantowej stanowiły baterie „grecka” i „duńska”, wyposażone w dwa działa kalibru 105 mm każda. Działa umieszczone były na żelbetowych jednokondygnacyjnych schronach.


Obrona przeciwlotnicza prowadzona była przez trzy baterie z dwoma działami kalibru 75 mm. Dwukondygnacyjne schrony wzniesiono w konstrukcji żelbetowej, umieszczając w ich wnętrzu m.in. magazyn amunicyjny. Już pod koniec 1939 r. Niemcy rozpoczęli wznoszenie potężnej baterii artylerii nadbrzeżnej dla armat kalibru 406 mm.

Docelowo planowana była budowa trzech stanowisk artyleryjskich, dwóch magazynów amunicyjnych z suwnicami, wieży – stanowiska dowodzenia oraz kolejki wąskotorowej do komunikacji wewnętrznej. Wszystkie obiekty miały konstrukcję żelbetową. Grubość ścian wahała się od 100 do 200 cm, zaś grubość stropów sięgała aż 350 cm.

Zespół fortyfikacji Rejonu Umocnionego „Hel”  jest unikalnym przykładem polskiego budownictwa obronnego okresu międzywojennego. Niemiecka bateria Schleswig-Holstein jest jedyną tego typu konstrukcją w całym rejonie Morza Bałtyckiego i jedną z niewielu zachowanych w Europie. Charakteryzuje się wysokimi walorami konstrukcyjno-technicznymi, jako wybitne dzieło inżynierskie.


Oprac. ROBiDZ w Gdańsku

 









Publikujący: Aneta Konopacka, data publikacji: 2011.04.19 13:26