Łączenie dzieł natury z dziełami architektonicznymi, czyli komponowanie zieleni było we wszystkich cywilizacjach środkiem do zaspokojenia potrzeb użytkowych oraz estetycznych. W sztuce ogrodowej ważną rolę pełniła zawsze filozofia, religia, a także literatura i malarstwo.

Sztukę ogrodową uprawiano już w starożytności (ogrody Dalekiego Wschodu, a także Babilonu, Egiptu, Persji, Grecji, Rzymu), w średniowieczu (w świecie chrześcijańskim przy budynkach klasztornych był to wirydarz, przy siedzibach pańskich - hortus conclusus, a w miastach - publiczne ogrody miejskie, tzw. pratum commune). Ogrody renesansowe charakterystycznie układały się w geometryczne kwatery, często tarasowo, niezależnie od architektury.

Rozkwit sztuki ogrodowej nastąpił w II połowie XVII wieku we Francji. Twórcą nowego prądu w tej dziedzinie był A. le Nôtre. Francuskie ogrody barokowe wyróżniała duża skala, osiowy układ, podporządkowany rezydencji. W początkach XVIII wieku z Anglii przyszła moda na ogrody naturalne, parki krajobrazowe, które stały się popularne w połowie XVIII wieku w całej Europie. Przybierały kolejno formy sentymentalne, romantyczne, potem naturalistyczne i eklektyczne. W XIX wieku nastąpił rozwój parków publicznych, które w początkach XX wieku przyjęły formy secesyjne i modernistyczne. Parki i ogrody współczesne zawierają często elementy kompozycji regularnych i naturalnych.

Postępująca urbanizacja polskiego krajobrazu sprawia, że parki, ogrody i zieleńce, aleje stają się ważnym elementem nie tylko w kontekście miejskim, ale i podmiejskim. W kontekście wiejskim są ważnym składnikiem krajobrazu, nie tylko jako elementy środowiska naturalnego, ale także jako zasoby kulturowe.

 

   Powrót