Już w końcu XIII w. w Krokowej istniał gródek stożkowy położony na wyspie wśród bagien, zastąpiony później murowaną wieżą mieszkalno-obronną. Na przełomie XVI i XVII w. gródek rozbudowano w niewielki zamek rycerski otoczony fosą. W II poł. XVII w. zamek przebudowano, przekształcając go w reprezentacyjny pałac szlachecki.

 

Do prostokątnego korpusu budowli dobudowano wówczas dwie wolnostojące prostopadłe oficyny boczne oraz założono włoski ogród. Ogrodem „włoskim” w polskiej tradycji nazywano kwaterowy ogród renesansowy, choć z czasem, w ciągu XVII i XVIII w., nazwa ta stała się potocznym określeniem każdego ogrodu ozdobnego, nawet założeń francuskich i holenderskich. Zasadą rozplanowania takich ogrodów włoskich, bez względu na to, czy były one zakładane osiowo czy centralnie, był podział „ad quadratum”.

 

Ten układ przeniesiono z ogrodu użytkowego na ozdobny, tnąc regularnymi ścieżkami teren na autonomiczne kwatery – prostokątne lub kwadratowe. Kwatery takie ograniczano drzewami, krzewami, bądź treliażami. Przypuszczalnie w Krokowej występował typ wirydażowy o zwartym, jednolitym układzie. Typ taki stosowano na płaskim terenie, często na oszkarpowanym tarasie. Takie właśnie ukształtowanie terenu mamy w tym przypadku. Centralny punkt akcentowano klombem, altaną, fontanną, basenem, często rzeźbą. Pozostały teren wypełniały kwatery przedzielone ścieżkami. Całość otaczały ściany zieleni.

 

W końcu XVIII w. pałac ponownie przebudowano, łącząc korpus główny z oficynami. W tym samym czasie założono park krajobrazowy, który zaliczany był do największych w Europie. Park krajobrazowy otoczył pałac zielonym pierścieniem swobodnej kompozycji spajając założenie pałacowe z otoczeniem w malowniczą całość. W XIX i I poł. XX w. pałac przechodził następne przebudowy i modernizacje, z których najpoważniejszą było zbudowanie w latach 1870-tych wieży. W tej postaci pałac zachował się do dnia dzisiejszego.

 

Źródło www.kobidz.com

---