Powstanie uzdrowiska w Sopocie związane jest z lekarzem wojsk napoleońskich Jerzym Haffnerem, który w 1826 r. wydzierżawił dwie morgi piaszczystego gruntu na północ od ujścia Potoku Wiejskiego i postawił tam I Zakład Kąpielowy z gabinetem wodoleczniczym, kabinami z wannami do wodolecznictwa, pomieszczeniami do obsługi kuracjuszy i kotłownią.

Kolejnym etapem było postawienie Sali Zdrojowej na zachód od Zakładu Kąpielowego. Urządzono po obydwu stronach tego zespołu kuracyjnego dwie plaże – osobne dla kobiet i mężczyzn. W latach 1827-1832 kąpielisko rozwijało się i rozpoczęto wówczas stopniowe zadrzewianie terenu.

W 1843 r. przy pomocy specjalnych rolek przesunięto Zakład Kąpielowy w kierunku południowym na miejsce dzisiejszego Zakładu Balneologicznego. Na zwolnionym miejscu wybudowano Salę Imprezową. Położono drewniany chodnik, prowadzący od sali do morza, ułatwiający spacery.

W 1843 roku, w wyniku ciągłej rozbudowy uzdrowiska, pojawiło się molo.

W latach 1877-1881 powstał nowy, II Zakład Kąpielowy, którego główny budynek ustawiono na osi mola. Założenie kompozycyjne ogrodu powstało ok. 1880 r. w okresie budowy II Domu Zdrojowego i posiadało układ symetryczny o osi głównej łączącej architekturę Domu Zdrojowego z molem. Od strony morza otoczone było krytymi galeriami i pawilonami. W latach 1910-1911 na miejscu poprzedniego wybudowano III Dom Zdrojowy, zniszczony w 1945 r.

Ogród Domu Zdrojowego został znacznie powiększony i zaprojektowany tak, żeby osi mola podporządkować całą kompozycję. Ponownie ogród zmodernizowano w 1927 r. Półkoliste, szklone galerie zamknęły teren od wschodu, osłaniając teren skweru od strony plaży; otwarte pozostało tylko wejście na molo.

Obecnie od zachodu skwer – dawny ogród zdrojowy – ograniczają dwupoziomowe tarasy z murowanymi pełnymi balustradami, połączone z budynkiem dawnego Domu Zdrojowego. Ogród od strony wschodniej nadal otaczają półkoliste, kryte, przeszklone galerie. Prowadzą ku pomostowi mola. Z dawnego Domu Zdrojowego zachowała się część środkowa na osi pomostu mola – murowana, na planie wieloboku, z przeszklonymi szerokimi oknami, zamknięta tarasem. Na osi zachowanego aneksu Domu Zdrojowego znajduje się murowana fontanna z ok. 1900 r. z rzeźbionymi figurami amorków na narożach. W północno-zachodnim narożniku skweru umieszczono murowaną muszlę koncertową z ok. 1928 r. Skwer zdobią strzyżone szpalery oraz geometryczne kwatery z obrzeżami z drzew.

Całe założenie ogrodu zdrojowego tworzy wraz z molem jednorodną kompozycję. Jest to unikatowy nadmorski kompleks kuracyjny na skalę europejską, symbol Sopotu.

---

Założenie kuracyjno-zdrojowe
Sopot, ul. Powstańców Warszawy 2/4/6 
        

           
 Oprac. ROBiDZ w Gdańsku

 

   Powrót