Europejska Sieć Regionalnego Dziedzictwa Kulinarnego jest odpowiedzią na globalizację i „makdonaldyzację” światowego rynku żywności. W momencie gdy identyczne wyroby koncernów spożywczych można kupić w każdym super- i hipermarkecie na każdym kontynencie – wszystko jedno, czy to Europa, czy Australia – wartości nabiera to, co niepowtarzalne i niedające się produkować masowo.

 

Podstawowa zasada, którą kierują się Szwedzi – twórcy ESRDK, to ścisły związek wyrobu z regionem. Potrawa musi się opierać na surowcach uzyskanych lokalnie. Spośród wyrobów znajdujących się na liście produktów tradycyjnych województwa pomorskiego mogłyby to być na przykład powidła z Doliny Dolnej Wisły. Ale i wszystkie pozostałe pozycje z listy, a także te wyroby, które na listę nie zostały wpisane – jeśli tylko spełnią warunki stawiane przez sieć.

 

Pomysł na Europejską Sieć Regionalnego Dziedzictwa Kulinarnego zrodził się w 1995 roku. Pierwsze rozmowy i prace toczyły się w szwedzkiej Skanii i na duńskiej wyspie Bornholm. Pierwsze regiony spoza Skandynawii zostały przyjęte w poczet członków trzy lata później.

 

Pomorze jest członkiem sieci od  29 października 2008 roku. Przed nami było województwo warmińsko-mazurskie, region ten pełni w Polsce funkcję lidera. Sieć tworzą także: Mazowsze, Opolszczyzna, Pomorze Zachodnie, Wielkopolska, Świętokrzyskie i Dolny Śląsk.

 

Właścicielem znaku „Dziedzictwo Kulinarne – Pomorskie” jest marszałek województwa pomorskiego i to on nadaje certyfikaty i prawo do posługiwania się znakiem podmiotom z Pomorza. Pierwszych 10 certyfikatów marszałek Jan Kozłowski wręczył w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Pomorskiego 30 października 2009 roku, zachęcając do akcesu kolejnych kandydatów. Dziesięciu pionierów to:

Uroczystość nadania pierwszych certyfikatów w 2009 r. Fot. UMWP

 

28 września 2010 r. obecny marszałek województwa pomorskiego Mieczysław Struk wręczył certyfikaty kolejnym 14 podmiotom. Nowo przyjęci to:

1. Restauracja „Gdańska" w Gdańsku
2. Restauracja „Gothic and Cafe" w Malborku
3. Restauracja „Piano" w Pruszczu Gdańskim
4. Restauracja „Biały Dwór" w Kwidzynie
5. Restauracja kaszubska „Tawerna Mestwin" w Gdańsku
6. Piekarnia „Graczyk" w Gdańsku
7. Gospodarstwo rolne „Ferma Gęsi w Dębogórzu koło Pucka
8. Gospodarstwo rolne Marian Stenzel w Żukowie
9. Gospodarstwo ekologiczne Brygida i Andrzej Kąkol w Sierakowicach
10. Gospodarstwo agroturystyczne „Kaszubski Zapiecek" w Ostrzycach
11. Masarnia „Herold" w Zblewie
12. Firma MIK z Kowal koło Gdańska
13. „Słupska Spiżarnia" CIT w Słupsku
14. Gospodarstwo agroturystyczne „Izba Smaku i Trunków Domowych" w Parparach koło Sztumu

 

We wrześniu 2011 roku certyfikaty otrzymali:

1. PSS Społem Piekarnia, Kościerzyna
2. Spółdzielnia Mleczarska, Skarszewy
3. „Kreatornia Smaku", Gdynia
4. Pasieka „Dębowa”, Dębogórze
5. Restauracja „Kozi Gród”, Pomlewo
6. Restauracja „Pod Gołębnikiem”, Nowęcin
7. Restauracja „Kania”, Przodkowo
8. Zajazd „Ostoja”, Sporysz
9. Gościniec pod Rowokołem „U Bernackich”, Smołdzino
10. Karczma „Pod Wygodą”, Sumin
11. Gospodarstwo rolne Elżbiety Szczukowskiej, Rakowiec
12. Gospodarstwo ekologiczne „Leśna Spiżarnia”, Wandzin
13. Gospodarstwo agroturystyczne „U Marysi”, Dębnica Kaszubska
14. Gospodarstwo agroturystyczne „Jędruś”, Słajszewo
15. Gospodarstwo agroturystyczne „Pod Lipami", Gościęcino
16. Gospodarstwo agroturystyczne „Ola”, Słajszewo
17. Gospodarstwo agroturystyczne „Gawryś”, Sasino
18. Gospodarstwo agroturystyczne Halina i Stanisław Łuc, Słajszewo
19. Kwatera agroturystyczna „Gościniec u Gieni”, Sasino

 

 

 

 

O nadanie certyfikatu „Dziedzictwo Kulinarne – Pomorskie” mogą starać się przedsiębiorstwa działające w następujących branżach:

 

 

Może to być zatem osoba prowadząca gospodarstwo rolne albo właściciel sadu, właściciel małej masarni lub serowarni, właściciel restauracji, zajazdu czy karczmy, właściciel małej hurtowni spożywczej lub lokalnego sklepiku.

 

 

 

 

 

 

 

W wybranych restauracjach goście muszą mieć możliwość znalezienia potraw wyraźnie powiązanych z regionem, czyli takich, do produkcji których użyto lokalnych surowców lub których receptura przygotowania stanowi dziedzictwo kulinarne danego regionu.

 

   Powrót