~Międzygwiezdne latarnie morskie~

Kiedy gwiazda spala całe dostępne dla siebie zasoby energii w postaci wodoru, zapada się wraz z ogromną eksplozją (tzw. supernową), rozrzucając swoją zewnętrzną cześć w przestrzeń kosmiczną. Jądro, które pozostaje po takim wybuchu ma stosunkowo niewielkie rozmiary (biorąc pod uwagę kosmiczną skalę) – najdokładniej zbadany pulsar, znajdujący się w układzie podwójnym EXO 0748-677, ma średnicę nie przekraczającą  30 kilometrów. Jego masa natomiast jest prawie trzy raz większa od masy naszego słońca.

W momencie skurczenia się gwiazdy neutronowej, zwiększa się częstotliwość jej obrotów. Jądro najbliższej nam gwiazdy wykonuje pełny obrót w ciągu mniej więcej 20 dni. Pulsary wirują znacznie szybciej – w ciągu sekundy obracają się nawet do sześciuset razy. Jednocześnie emitując z obu biegunów potężne, pulsujące słupy promieniowania widzialnego lub rentgenowskiego. Przez naukowców ten model gwiazd nazywany jest modelem „latarni morskiej”.

Graficzny model pulsara

Źródło www.nasa.gov

Z każdym obrotem Pulsar wysyła regularny sygnał fal radiowych, które są możliwe do wykrycia na ziemi między innymi dzięki teleskopom radiowym. Sygnał ten jest niebywałym standardem pomiaru czasu – swą dokładnością znacznie przewyższający zegary atomowe.

Do tej pory astronomowie odkryli ponad 1900 pulsarów. Jednym z najbardziej znanych pulsarów jest pulsar znajdujący się w centrum mgławicy Krab. Jego wybuch był tak potężny, że przez dwa lata był widoczny z powierzchni ziemi gołym okiem.

Więcej na temat niesamowitych zjawisk kosmicznych znajdziesz na stronie www.astronomia.pl