To miejsce jest też nazywane Kaszubską Jerozolimą. Choć nie potwierdzono tej informacji naukowo, mówi się, że odległości pomiędzy kapliczkami są równe poszczególnym etapom męczeńskiej drogi, jaką przebył Chrystus. Wymierzył je jeden z cystersów oliwskich, ojciec Robert z Werden, opierając się na faktycznych pomiarach Drogi Chrystusa w Jerozolimie. Pod każdą z kaplic znajduje się garść ziemi z Jerozolimy. Wzgórzom nadano biblijne nazwy: Góra Oliwna, Syjon, Golgota… Tak jak w Jerozolimie, płynie tutaj rzeka Cedron (kiedyś zwana Białą). Pielgrzymi jej wodom (szczególnie przy kaplicy o tej samej nazwie) przypisują niezwykłą moc.

 

Historia

Kalwaria Wejherowska była czwartą z kolei kalwarią powstałą w czasach Rzeczypospolitej szlacheckiej – po Zebrzydowskiej, Pakoskiej i Żmudzińskiej. Inicjatorem jej utworzenia i głównym fundatorem był wojewoda malborski Jakub Wejher. Także on sprowadził do Wejherowa konwent Franciszkanów Ściślejszej Obserwacji. Ojcowie, oprócz szerzenia wiary katolickiej, w zamyśle Wejhera mieli opiekować się przyszłą kalwarią.

 

Domek Matki Bożej Fot. Jacek Thiel

Jak tylko biskup włocławski i pomorski Mikołaj Albert Gniewosz z Aleksandrowa zezwolił na budowę kalwarii (9 czerwca 1649 r.), od razu przystąpiono do wznoszenia kaplic. Ich fundatorami byli nie tylko wojewoda Wejher i członkowie jego rodziny, ale też współpracownicy i przyjaciele: archidiakon Jan Mateusz Judycki, opat Aleksander Kęsowski, dworzanie Wejhera. Intensywne prace przerwał najazd szwedzki, tak więc budowa przeciągnęła się do 1666 r. Jan Wejher, fundator 11 kaplic, już wtedy nie żył.

 

Ale jeszcze za życia wojewody, już w 1661 r., Ojciec Święty Aleksander VII wydał bullę przyznającą pątnikom przybywającym do Kalwarii odpust zupełny na lat 10. Jako że liczba pielgrzymów wciąż rosła, przywilej papieski był kilkakrotnie odnawiany, aż w 1717 r. Święta Kongregacja Odpustów i Relikwii zadecydowała przyznać Wejherowu odpust zupełny na wieczność.

 

Na Kalwarii Wejherowskiej jest 26 kapliczek upamiętniających nie tylko Drogę Krzyżową, ale i inne miejsca związane z życiem Chrystusa – Wieczernik, Dom Matki Bożej, Dom Annasza…

 

Trudno powiedzieć, która z budowli jest najpiękniejsza, każda ma swój urok i swoją historię. Grób Pana Jezusa to jedyna na Pomorzu budowla sakralna z ciosanego polnego kamienia: obrabiano go w Krakowie, Wisłą spławiano do Gdańska i stamtąd transportowano do Wejherowa. Jedną z piękniejszych jest na pewno kaplica spotkania Chrystusa z Matką; ufundowała ją żona Jakuba Wejhera.

 

Cały Szlak Kalwaryjski liczy 4,6 km, jego przejście w całości zajmuje ok. 2,5 godz. Trasa zaś najbardziej popularna wśród turystów odwiedzających Wejherowo wiedzie Drogą Krzyżową, która obejmuje 14 kaplic. Zwiedzanie zaczyna się przy kościele klasztornym, dalej przechodzimy ulicami Klasztorną i Parkową obok Pałacu Przebendowskich (siedziba Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej), następnie idziemy ulicą Wybickiego lub parkiem miejskim obok amfiteatru, przechodzimy przez ulicę Marynarki Wojennej i dochodzimy do pierwszej kaplicy Drogi Krzyżowej: do Pałacu Piłata. Później kolejno zatrzymujemy się przy kaplicach: Podjęcia z Krzyża, Pierwszego Upadku, Spotkania z Matką, Cyrenejczyka, św. Weroniki. Na ostatnim odcinku szlak kalwaryjski wspina się na górę Golgoty, mijając kaplice: Bramy Łez, Płaczących Niewiast, Trzeciego Upadku Chrystusa, Obnażenia Chrystusa, Przybicia do Krzyża, Kościoła Trzech Krzyży, Zdjęcia z Krzyża i Grobu Pańskiego.

   Powrót