Gniew, niewielkie miasto leżące na rozległym wzniesieniu oblanym wodami Wierzycy, słynie z ogromnego krzyżackiego zamku wzniesionego w XIV wieku. Twierdza ta była domem komturów krzyżackich, a  później starostów. Do gniewskiej warowni najlepiej przyjechać latem, gdy do miasta ściągają bractwa rycerskie próbujące swych umiejętności w strzelaniu z kuszy i łuku. Bractwa organizują pojedynki, na ulicach panuje gwar, płoną ogniska na podzamczu, a na zamkowym dziedzińcu trwają biesiady.

 

Budowa zamku w Gniewie rozpoczęła się w pierwszych latach XIV stulecia. Wzniesiono wówczas mury obwodowe z wieżyczkami w narożach oraz wieżę ostatniej obrony. Powstały także dwa skrzydła – południowe i północne. W kolejnych dziesięcioleciach rozbudowano zamek, podnosząc wysokość murów o około 12 m oraz wznosząc dwa pozostałe skrzydła – powstał w ten sposób wewnętrzny kwadratowy dziedziniec. 

 

Na zamku gniewskim mieszkał m.in. wielki mistrz zakonu krzyżackiego Michał Küchmesiter – po rezygnacji z funkcji. Dzięki jego staraniom zamek przebudowano oraz bardzo dobrze uzbrojono, zwłaszcza w artylerię. W czasie wojny trzynastoletniej zamek został częściowo zniszczony. Kolejne bardzo poważne uszkodzenia były efektem prowadzonych w rejonie Gniewu walk polsko-szwedzkich w XVII wieku. Budowla została podniesiona z ruin, odbudowana i wyposażona w latach 1667–1669 przez starostę gniewskiego Jana Sobieskiego, późniejszego króla Polski. Niestety, w czasie wojny północnej Szwedzi ponownie zrujnowali zamek. W XIX wieku zamek został odbudowany i częściowo zrekonstruowany, z przeznaczeniem na zakład karny. W 1921 roku budowla spłonęła w nieznanych okolicznościach. Trud kolejnej odbudowy został podjęty dopiero w 1992 roku.

 

Zobacz www.zamek-gniew.pl

 

 

   Powrót